سفارش تبلیغ
صبا ویژن
مدیر وبلاگ
 
آمار واطلاعات
بازدید امروز : 10
بازدید دیروز : 5
کل بازدید : 10213
کل یادداشتها ها : 18
خبر مایه


 

 45- والله خلق کل دابة من ماء ص فمنهم من یمشی علی بطنه و منهم من یمشی علی رجلین و منهم من یمشی علی اربع ج یخلق الله ما یشاء ج ان الله علی کل شیءٍ قدیر.

    خدای یکتا در این آیه ی کریمه می فرماید که این او یعنی " الله " است که هر جنبنده ای را از آب آفریده است. اینکه برخی از آنها بر شکم خود راه می روند و برخی از آنان بر دو پای خود و بعضی از آنها هم هستند که بر چهار پا راه می روند. که خدای یکتا آنچه را بخواهد می آفریند. و همانا او بر هر چیزی تواناست.

  نتیجه اینکه خدای یکتا نه تنها از این جهت که هر جنبنده ای را آفریده بلکه از آن جهت که همه چیز را که در آسمانها و زمین و میان آنهاست و نیز انسان را برابر شرایطی آفریده پس بهترین آفرینندگان است: « ... و لقد خلقنا الانسان من سلالة من طین. ثم جعلناه نطفة فی قرار مکین. ثم خلقنا النطفة علقة فخلقنا العلقة مضغة فخلقنا المضغة عظاما فکسونا العظام لحما ثم انشأناه خلقا آخر ج فتبارک الله احسن الخالقین. ( 12-14 مومنون با توجه به آیات 15-17) » . و دوم اینکه روشن می شود که خدای یکتا هر جنبده ای را از آب آفریده است. جنبندگانی که گوناگونند و برخی مثل خزندگان و آبزیان بر شکم می روند و برخی مثل پرندگان و انسان البته این یکی پس از طی یک سیری بر روی دو پا می روند و برخی هم مثل درندگان و چار پایان بر روی چهار پا می روند. جنبدگانی که محسوسند و ما می بینیم . یعنی سخن از غیر محسوس یا غیر بدیهی نیست. بلکه سخن از آنچه است که می بینیم. پس باید با این دیدن امور که همه زوج گونه و دارای انواع گوناگون هستند و اینکه از هر زوج و نوعی هم تنها همان نوع پدید می آید؛ مثلن از اجتماع دو گنجشک نر و ماده یک گنجشک نر یا ماده پا به جهان می گذارد و ... پی به این امر ببریم که باز یک وجود مقدس یگانه ای هست که این امور زوج گونه را اینگونه منظم آفریده و به سوی خود باز می گرداند تا یگانگی اش را اثبات نماید. پس روشن می شود که از مجامعت یک زوج مذکر و مونث از جنبندگان و به واسطه ی همین آب دارای توانایی زاده شدن معلولی از همان نوع است که یک معلول از همان نوع و در قالب نر یا ماده زاییده می شود. آنچه که البته لازم به ذکر است اینکه طی این اسباب و علل برای ایجاد معلولی هم سنخ با علل موجده آنهم به واسطه ی جفت گیری و سپس همان آب مورد نظر که هر جنبنده ای از آن آفریده می شود[1]؛ روشن است که امر ازدواج در نوع انسان بایستی به طریق مشروع خود باشد و نه آنچه که در دیگر جنبندگان مرسوم است. یعنی به دور از هر گونه فحشای زنا؛ چه اینکه همین امر فصل انسان و دیگر جنبندگان است. و سوم اینکه به این امور همانطور که گذشت تنها در وجود یافتن روز است که می شود پی برد و نه جز آن. و چهارم اینکه از این امور زوج گونه باید که به یگانه وجود مقدس رسید. و پنجم اینکه به خوبی پی برده می شود که واقعن بین آیات فعلی و قولی خدای یکتا سازگاری هست آنگونه که در این آیه ی کریمه آنچه را که از انواع گوناگون جنبندگان آفریده ، دست کم برخی از آنها را در زندگی روزمره می بینیم. تنها باید به آن ایمان آورد که او نه تنها جنبدگان که هر چه را بخواهد می آفریند؛ چه آنکه او هر روزی در کاری است : « یسئله من فی السماوات و الارض ج کل یوم هو فی شأن. (29 رحمان) » .    

46- لقد انزلناه آیات مبینات ج والله یهدی من یشاء الی صراط مستقیم.

    با نظر داشت آیه ی یک همین سوره (نور)؛ این ها همه از آیات روشن خداوندی است که آن ها را فرو فرستاده است. حال کسی که گوش فرا دهد و با دیدن آفریده های خداوندی و شنیدن گفتار او و خرد ورزیدن در آنها پی به خدای یگانه ببرد و به او ایمان آورد لذا او هم وی را به راه راست هدایت می کند. پس روشن می شود که هدایت به سمت راه راست در این جا در گرو ایمان آوردن به آیات روشن الاهی مسطور در قرآن کریم می باشد.

    در آیاتی از قرآن کریم سخن از راه راست به میان آمده است؛ مثلن آنجا که در قرائت نماز که حمد باشد می خوانیم که " اهدنا الصراط المستقیم " ؛ حال اینکه این راه راست کدام است را باز باید در کلام الاهی جستجو نمود، که البته یکی از معانی آن همین ایمان آوردن به آیات روشن الاهی است که باعث می شود تا خدا هر آنکه را بخواهد به راه راست هدایت نماید. اما معنای دیگر آن این است که منظور از راه راست همان راه خدای یکتا می باشد[2] .   

    و یا اینکه راه راست یعنی پرستش خدای یگانه برابر عهدی که با او بسته شده است و نه پرستش شیطان که دشمن آشکار آدمی است: « ألم اعهد الیکم یا بنی آدم ان لا تعبدوا الشیطان ص انه لکم عدو مبین. و ان اعبدونی ج هذا صراط مستقیم. و لقد اضل منکم جبلا کثیرا ص أفلم تکونوا تعقلون. هذه جهنم التی کنتم توعدون. اصلوها الیوم بما کنتم تکفرون. (60-64 یاسین) » . و ...

   باری ؛ نباید از کسانی بود که خدا را بر حرفی عبادت می کنند که آن هم تبعات خود را دارد : « و من الناس من یعبدالله علی حرف ص فان اصابه خیر اطمأن به ص و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الاخرة ج ذالک هو الخسران المبین. یدعوا من دون الله ما لا یضره و ما لا ینفعه ج ذالک هو الضلال البعید. یدعوا لمن ضره اقرب من نفعه ج لبئس المولی و لبئس العشیر. ان الله یدخل الذین آمنوا و عملوا الصالحات جنات تجری من تحتها الانهار ج ان الله یفعل ما یرید. ( 11-14 حج) » .  

47- و یقولون آمنا بالله و بالرسول و اطعنا ثم یتولی فریق منهم مِن بعد ذالک ج و ما اولائک بالمؤمنین.

    خدای یکتا در این آیه می فرماید که منافقین همانند مومنین می گویند که به خدا و رسول ایمان آوردیم و فرمان بر شدیم؛ اما سپس برخی از آنان پس از این آیات روشن باز از حق روی بر می گردانند. و بنابراین کسانی که پس از این آیات روشن به خدا و رسول او ایمان نیاورند و فرمان بر آنان نباشند لذا این گروه از مومنین نیستند.

     نتیجه اینکه با توجه به بخش اخیر این آیه ی کریمه ، معنایی از مومن روشن می شود و آن اینکه با فرو فرستاده شدن آیات خدا و خواندن آنها توسط پیامبر ص برای مردم؛ لازم است که همه به حقیقت و درستی به این آیات که همه در قرآن آمده است گوش فرا دهند و فرمان بر خدا و رسولش باشند. زیرا که خدای یکتا آیات روشنش را از طریق پیامبرانش تا پیامبر خاتم ص برای مردم فرستاده است، پس باید در طول فرمان خدا را بردن ؛ فرمان رسول ص او را نیز برد و نه تنها به آیات خدا ایمان آورد و عمل کرد بلکه باید در جهت ترویج و تبلیغ این آیات کوشش نمود تا به یاری خدا مردم همه وارد دین شوند. آمین یا رب العالمین.

48- و اذا دعوا الی الله و رسوله لیحکم بینهم اذا فریق منهم معرضون.

    این آیه ی کریمه می رساند که چنین کسانی که به راستی از مومنین نیستند و برای تظاهر و از روی نفاق می گویند که به خدا و رسولش ایمان آوردند و فرمان بر آنان شدند؛ نه تنها از مومنین نیستند بلکه هنگامی که به سوی خدا و فرستاده اش ص خوانده می شوند تا بین آنها حکم شود؛ آن گاه عده ای از آنان از حکم حق اعراض می کنند.

     البته باید دانست که پیامبر مکرم اسلام ص نیز مکلف به این شده است که برای نمونه بین اهل کتاب در صورت مراجعه ی به وی به حق و بر اساس قرآن میانشان حکم کند؛ همانگونه که اهل کتاب خود نیز مکلف به حکم کردن بر اساس تورات و انجیل فرو فرستاده شده بر حضرت موسی ع و حضرت عیسی ع می باشند که همانا اگر کسی از حکم خدا که نیکوتر از آن حکمی برای اهل یقین نیست و همه در قرآن کریم آمده است؛ دوری و یا پیروی خواهش نفس را نماید و یا بدان عمل نکند از ستمکاران خواهد بود: « و ان احکم بینهم بما انزل الله و لا تتبع اهواءهم واحذرهم ان یفتنوک عن بعض ما انزل الله الیک ص فان تولوا فاعلم انما یریدالله ان یصیبهم ببعض ذنوبهم ق و ان کثیرا من الناس لفاسقون. أفحکم الجاهلیة یبغون ج و من احسن من الله حکما لقوم یوقنون. (49-50 مائده با توجه به آیات 41-48) » .

    از سوی دیگر اینکه خدای یکتا ضمن مخاطب قرار دادن مومنین مبنی بر اینکه فرمان خدا و رسول و والیان امر از میان خودشان را ببرند ؛ بر این امر تاکید می فرماید که آنان اگر اختلافی میانشان ایجاد شد بر اساس  کلام مقدسش عمل نمایند و در واقع امر را به خدا و رسولش رد کنند. امری که مصداق آن را می توان در پیمان حکمیت میان سپاه عراق و سپاه شام به ترتیب به فرماندهی حضرت علی ع و معاویه یافت. آنجا که در واقع برای نوشتن این پیمان نامه برابر این آیه ی کریمه عمل می شود؛ اما حکمین یعنی ابوموسی اشعری و عمرو عاص برابر متن پیمان نامه ی مذکور و در واقع این آیه ی کریمه عمل نمی نمایند و به کاری دیگر جز آنچه بدان مامور بوده اند؛ یعنی خلع دو خلیفه به توافق می رسند. امری که در روز اعلام رای حکمیت؛ تغییر می یابد و تنها ابوموسی بدان عمل می نماید و عمرو عاص با فریفتن ساده لوحی همچون وی در اعلامش معاویه را خلیفه ی مسلمین می نامد و ... امری که جنگ نهروان را و از سوی دیگر شهادت حضرت علی را و ... بدنبال خود داشت. آری اگر برابر این آیه ی کریمه و به عبارتی آن پیمان نامه که بر گرفته از این آیه ی کریمه بود عمل می شد آن همه اتفاقات پس از اعلام رای حکمیت به شرح فوق در جامعه ی اسلامی پدیدار نمی گشت. مواردی همچون صلح امام حسن ع شهادت امام حسین ع در صحرای کربلا و ... : « یا ایها الذین آمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول واولی الامر منکم ص فان تنازعتم فی شیء فردوه الی الله و الرسول ان کنتم تؤمنون بالله و الیوم الاخر ج ذالک خیر و احسن تأویلا.( 59 نساء با توجه به آیه ی60-63) ». البته باید دانست که خدای یکتا به مومنین دستور داده که با فرمان بردن از او و فرستاده اش از هر گونه نزاغ بپرهیزند چرا که تبعات خود را برایشان در پی خواهد داشت: « یا ایها الذین آمنوا اذا لقیتم فئة فاثبتوا واذکروا الله کثیرا لعلکم تفلحون. و اطیعوا الله و رسوله و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم ص و اصبروا ج ان الله مع الصابرین. (45-46 انفال با توجه به آیات 47-2) ».

49- و ان یکن لهم الحق یأتوا الیه مذعنین.

   خدای یگانه در این آیه می فرماید که اگر حق با این گروه ( آمده در آیه ی 48 نور) بود هر لحظه با کمال انقیاد و اذعان به سوی خدای یکتا می آمدند.

50- أفی قلوبهم مرض ام ارتابوا ام یخافون ان یحیف الله علیهم و رسوله ج بل اولائک هم الظالمون.

    خداوند یکتا می فرماید حال که آنان حق را فرمان نمی برند و بدان هم اذعان ندارند و عمل نمی کنند گویای این امر است که یا مرضی در دل هایشان است و یا اینکه در شک و تردیدند و یا اینکه می ترسند که خدا یا رسولش بر آنان به واسطه ی اذعان به حق ستمی روا دارند در حالی که چنین نیست و این گروه خود ستمگرانند و طبیعتن نتیجه ی کار خود را خواهند دید.

    پس نتیجه اینکه انسان پس از آمدن حق و دانش آن بایستی با فرمانبرداری به آن عمل نماید و به حقانیت آن هم اعتراف داشته باشد و در واقع همانگونه که پیشتر ذکر شد از پوشاندن آن دوری نماید که تبعات خود را برایش در دنیا و آخرت خواهد داشت.  و از سوی دیگر اینکه یک مومن پس از ایمان دیگر تردیدی در امر نمی کند که همانا یکی از صفات راستگویان به لحاظ مومن بودن همین است : « انما المؤمنون الذین آمنوا بالله و رسوله ثم لم یرتابوا و جاهدوا باموالهم و انفسهم فی سبیل الله ج اولائک هم الصادقون. (15 حجر با توجه به آیه ی 14) » . و همچنین همانطور که گذشت باید دانست که خدای یکتا توبه پذیر  و آمرزنده ی مهربان است .



[1] - البته باید یادآور شد که آبی که نسل انسان از آن قرار داده شده بد بو و خوار و کم مقدار و در عین حال جهنده است ... ثم جعل نسله من سلالة من ماء مهین ... / 8 سجده . // امری که خدای یکتا از بنی آدم می پرسد : « ... ألم نخلقکم من ماء مهین. فجعلناه فی قرار مکین. الی قدر معلوم. فقدرنا فنعم القادرون. ویل یومئذ للمکذبین ... (20-24 مرسلات) . » / وبدو یادآوری می شود که نگاه کند که از آب جهنده آفریده شده است تا بدین امر آگاه شود که خدای یکتا آفریننده ی اوست پس از شرک به او و ... بپرهیزد و تنها او را بپرستد و بداند که بازگشتش به سوی او و حساب و کتابش با اوست: « فلینظر الانسان مم خلق. خلق من ماء دافق. یخرج من بین الصلب و الترائب. انه علی رجعه لقادر... ( 5-8 طارق) ».

[2] - آیات 52-53 سوره ی شورا.

 






طراحی پوسته توسط تیم پارسی بلاگ